Column: De DS en Wii worden misbruikt

Door Anju op 2007-07-07 21:33 - Views: 1932

De Wii en de DS worden door de grootmachten alleen maar voor de commercie gebruikt!

De DS heeft haar tweede verjaardag inmiddels achter de rug en ook de Wii is reeds een half jaar op de markt. Veel developers hebben de afgelopen jaren geclaimd dat ze een pareltje in huis hebben, gezien de schijnbaar wereldschokkende mogelijkheden die hun spel zou bieden. Zo gebruik je tegenwoordig "the Wii controller to take stealth moves to a whole new level" (Splinter Cell: Double Agent - Wii) en rennen je aanvallend ingestelde spelers, met behulp van het touchscreen "on precise runs for more creative and dangerous corner kicks and throw-ins" (Fifa 2007 – DS). Maar komt het een spel altijd ten goede wanneer men probeert inventiviteit aan het spel toe te voegen, zelfs als het vooral commerciële doeleinden heeft?

De laatste jaren zijn er eigenlijk te weinig ontwikkelaars die proberen inventiviteit aan hun games toe te voegen. Men loopt tegenwoordig vooral over het al bewandelde pad, voegt twee nieuwe characters toe, upgrade de graphics en verzint er een leuk verhaaltje omheen waarna de titel klaar is om in de winkels gelegd te worden. Slechts weinigen durven het aan om daadwerkelijk nieuwe elementen aan een spel toe te voegen, die de gameplay drastisch veranderen. Bij de DS en de Wii leek het in eerste instantie anders te gaan lopen. Vrijwel elke game die op een van beide systemen uitgebracht is, maakt op de een of andere manier gebruik van de nieuwe besturing en toont de speler, volgens de ontwikkelaars, een ervaring zoals nooit te voren.

Helaas blijkt het veelal om de commercie te gaan en komt het de gameplay helemaal niet ten goede. Vaak lijkt het namelijk dat de besturing met de stylus/Wii-Mote een verplichte zaak is in plaats van een feature waar gebruik van gemaakt kán worden om speciale zaken aan de game toe te voegen. Deze nieuwe vormen van besturing zijn in mijn optiek een walhalla voor de creatieve geest, maar kunnen, wanneer ze dramatisch uitgewerkt zijn, ook het spelplezier drastisch verminderen. Ook lijkt het alsof developers de besturing als het enige vlak beschouwen waar nieuwe elementen op deze systemen zijn toe te voegen. Dit is natuurlijk nonsens, kijkend naar titels als Super Paper Mario, Okami en Ico.

Dat de nieuwe vorm van besturing soms overbodig is en niet altijd werkt, lijkt in eerste instantie alleen maar op te gaan voor titels die over het algemeen al bagger zijn. Toch zullen velen opkijken wanneer het ook te zien bij recentere titels van Nintendo, die over het algemeen redelijk tot goed werden ontvangen door de pers, als Kirby: Mouse Attack, Wario: Master in Disguise en in veel mindere maten zelfs bij Pokémon Diamond/Pearl. Deze titels zijn voor negentig procent te spelen met de buttons, maar maken soms gebruik van het touchscreen terwijl het eigenlijk niet noodzakelijk is en daarnaast zelfs door mij als storend ervaren wordt. Het komt allemaal ontzettend geforceerd over en voegt totaal geen relevante zaken toe aan het spel. Dit frustreert mij soms mateloos, aangezien een game compleet aan hoort te voelen en men geen zogenaamde innovatie aan een spel moet toevoegen door alleen maar onnodige zaken te implementeren. Soms lijkt het alsof dit wordt gedaan met als enige doel om het bij de reclame aan te kunnen geven om op die manier de verkoopcijfers te bevorderen. Spelplezier en zelfs inventiviteit kunnen, zoals eerder aangegeven, ook ontstaan door géén gebruik te maken van de nieuwe functies. Bovengenoemde titels waren waarschijnlijk nóg beter af geweest zonder het touchscreen. Helaas zijn ze verschenen op de DS, het platform waarbij developers menen dat het touchscreen verplicht gebruikt dient te worden.

Een ander voorbeeld zijn een aantal launchtitels van de Wii, uitgebracht door Ubisoft. Al deze titels maakten gebruik van de nieuwe eigenschappen van de Wii, iets dat ik in eerste instantie alleen maar toejuichte. Ondergetekende was dan ook zó blij dat hij meteen naar die doorgewinterde Playstation fanaat ging en zei: “Toptitels als Splinter Cell en Far Cry komen naar de Wii en maken daarnaast ook nog eens gebruik van nieuwe besturing en andere nieuwe elementen! Dit kán gewoon niet meer misgaan met een bedrijf als Ubisoft als developer van deze titels!” Toen ik een paar maanden later Far Cry in mijn pas aangeschafte Wii-console propte en begon te spelen, kwam ik bedrogen uit en wist ik niet hoe snel ik mijn woorden terug moest nemen. De game speelde namelijk voor geen meter en de besturing zorgde ervoor dat het hele spel de naam Far Cry niet waardig was. Deze ‘innovatieve besturing’ had in mijn optiek beter weggelaten kunnen worden. Ubisoft was zelfs beter af geweest als ze een rechtstreekse port hadden gemaakt, zonder gebruik te maken van de bewegingssensor van de Wii.

Het feit dat Ubisoft zich onlangs verontschuldigde voor deze wanprestaties siert hen aan de ene kant, maar toont daarnaast ook aan hoeveel een game voor de grootmachten der game-industrie betekent. Zelfs een producer als Ubisoft, die bekend staat om haar fantastische franchises, gebruikt de Wii en haar mogelijkheden alleen maar om commerciële doeleinden en niet, zoals ik van een topbedrijf verwacht had, om een pareltje te ontwikkelen door de titels pas uit te brengen als ze daadwerkelijk af zijn en waarbij de inventiviteit, waar toegevoegd, goed werkt.

Gelukkig zijn er een handjevol developers die wél met de Wii en DS weten om te gaan en games produceren die echt af zijn en daarnaast zelfs innovatief zijn. Een goed voorbeeld is Ouendan/Elite Beat Agents. Deze titel wordt volledig gespeeld met de stylus, is op geen enkele andere console verkrijgbaar en voelt totaal niet geforceerd aan. De gameplay is simpelweg fabuleus en toont aan dat men niet alleen via de bekende weg, die over het algemeen bestaat uit veel geweld, realistische graphics en minimale vernieuwingen, tot een goed spel kan komen. Ditzelfde geldt in iets mindere mate voor Trauma Center. Ook dit spel is geheel ontworpen voor de DS, iets dat goed te zien is. Gek is het dan ook niet dat deze twee titels, bij de meeste liefhebbers, zeer hoog in het vaandel staan.



Nu hoor ik je al denken: Waarom vindt hij het nu weer belangrijk dat Elite Beat Agents exclusief voor de DS uitkomt? Toevalligerwijs verwachtte ik deze vraag al en ik zal me zo goed mogelijk proberen te verklaren! Toch moet ik jullie even vertellen dat mij de exclusiviteit van een titel in principe gestolen kan worden, aangezien kwaliteit normaal gesproken kwaliteit blijft en ik me er niet slechter door voel wanneer bijvoorbeeld Oblivion ook naar de PS3 geport wordt.

Ik vind het echter van groot belang dat er DS/Wii-exclusive titels gemaakt worden. Op deze manier zijn er namelijk ontwerpers die de game volledig voor een bepaalde console ontwerpen. Zo wordt er dus goed gekeken naar de mogelijkheden van het platform en wordt er soms zelfs getracht innovatieve gameplay-elementen in het spel te verwerken. Doordat ze exclusief voor één systeem ontworpen zijn, is er meer kans dat de titel origineel en volledig aanvoelt. Door zo te werk te gaan kunnen bepaalde besturingen van een game namelijk geperfectioneerd worden, aangezien het op dat moment een wezenlijk onderdeel van de productie van de game is en niet, zoals bij ports vaak het geval is, dat de zogenaamde innovatieve besturing wordt toegevoegd aan een titel die in feite al af is. Dit klinkt allemaal vrij logisch en je zou verwachten dat vrijwel elke game zo'n behandeling krijgt, aangezien de besturing van levensbelang is voor zowel de gameplay als de inventiviteit.

Wanneer we echter te maken hebben met een port, zoals bijvoorbeeld Spiderman 3, zie je dat de game níet volledig voor de Wii gemaakt is. Het is in feite een gewone port waarbij de hernieuwde besturing niet passend aanvoelt. In mijn optiek speelt de game dan ook beter op de andere consoles, zover dit mogelijk is. Naast dit gegeven toont Spiderman 3 ook aan dat de tijdsdruk een steeds groter spelende rol wordt. De titel moest namelijk in de winkels liggen op het moment dat de gelijknamige film in de bioscoop draaide opdat ze méér winst zouden maken.

Bij deze, en vele andere titels voelt de besturing té geforceerd aan en dit is ook de reden dat de gemiddelde speler het na een dik uur wel gezien heeft met de geweldige nieuwe functies die nieuwe besturingsmogelijkheden bieden. De gamer anno 2007 zit namelijk niet meer te wachten op die tech-demo's van de DS en de Wii, maar wil dat een game van meer dan honderd gulden een ervaring biedt waar ze minstens twintig uur mee zoet zijn. Het is dan ook de hoogste tijd dat de reuzen in de spelletjeswereld eens goed naar de aanpak van de dwergen kijken en weer luisteren naar de mening van de consument opdat de games er kwalitatief en inventief op vooruit gaan.